و اما بعد...
چهار شنبه 5 فروردین
چند تا مطلب روی دیوار دیدم حیفم اومد برای خودم ننویسمشون!
سفارش امام باقر (ع) به شاگردشان:
"... بدان هرگزدوست ما نخواهی بود مگر زمانی که اگر تمام اهل شهر بگویند انسان بدی هستی اندوهناک نگردی. و اگر بگویند مرد خوبی هستی خوشحال نشوی. بلکه برای ارزیابی خود ، خویشتن را در مقابل قرآن قرار ده! اگر راه قرآن را می پوئی و از آنچه نهی کرده خودداری می کنی و به آنچه تشویق نموده علاقه مندی، غم مخور و استوار باش که سخنان این و آن اثری نخواهد داشت. و اگر از قرآن بیگانه ای، گفتار مدح آمیز مردم نباید تو را فریب دهد..."
بحار الانوار جلد 17 صفحه 161
یک شعری هم کنارش نوشته شده بود:
دل بی تو درون سینه ها می گندد غم از همه سو راه مرا می بندد
امسال بهار بی تو یعنی پاییز تقویم به گور پدرش می خندد...
پی نوشت۱ : عاشق افطارهای ماه رمضونم.... می گن یکی از مواقع استجابت دعا لحظه ی افطاره، التماس دعای زیاد !
پی نوشت۲ : آخرین پست وبلاگ محمدعلی ابطحی- یاد آن روزها بخیر....
پی نوشت۳: آهنگ این دفعه رو می خوام از Carbon based lifeforms بذارم براتون. اسمش هست Abiogenesis....
